Forum osób chorujących…

iczka pisze:

Hej, mam na imię Iga. Mam 24 lata. Drżenie rąk od jakiś 10 lat jak nie więcej ;-)

Witam witam napisz coś o sobie

Hej Wam Mam na imię Edyta, mam 20 lat a na ds choruję od ok 8 lat. Nawet nie wiecie jak się ucieszyłam kiedy znalazłam to forum! Jedyne co słyszę od lekarzy to, że nigdy się z czymś takim nie spotkali (czułam się jakby mi druga głowa wyrosła albo coś w tym stylu ) a tu proszę, nie jestem sama. Nie zrozumcie mnie źle, ja po prostu cieszę się, że ktoś rozumie to, jak ciężkie jest życie z ds.

Witaj Edyto my cię rozumiemy W życiu ciężko kogoś spotkać z DS to chociaż dobrze, że jest forum

Witaj Tak jest nas więcej. :-) A nieświadomość co do naszej choroby jest duża niestety.

No niestety... Ja spotkałam trzy osoby, którym drżała głowa i tak myślę że mają DS, ale głupio było podejść i się zapytać (wszystkie trzy to kobiety w wieku ok 40-50 lat)

Cześć mam na imię Bogdan choruje już 34 lata

Witajcie, Edyto i Bogdanie Ależ się nas zrobiło dużo!

Witam witam i bardzo milo mi poznać

Dzięki za powitanie dużo tu nas, ale jakoś tak cicho.

Edyta pisze:

Dzięki za powitanie dużo tu nas, ale jakoś tak cicho.

To prawda cisza na forum i ciężko rozruszać towarzystwo ale jak ktoś cos npisze zawsze ktoś odpowie więc proszę pisz ja na pewno będę zaglądać.

wania67 pisze:

Cześć mam na imię Bogdan choruje już 34 lata

Witaj Bogdan, ja choruję od wczesnej młodości, miałam 15 lat kiedy pomyslałam, że coś jest nie tak ze mną. W tej chwili mam zdiagnozowane DS, Propranolol biorę od kilku lat. Nauczyłam się żyć z tą chorobą, ale mam problemy ze znalezieniem pracy. Jestem teraz w UK i nawet tutaj natknęłam się w Agencji pracy na głupią Polkę, która szeptała na ucho menadzerowi, że jestem alkocholiczką. Takie sytuacje bardzo dołują, ale przecież ludzie są rózni. Mam 56 lat i nie poddaję się. POZDRAWIAM WSZYSTKICH DS-OWCÓW.Nasza wrażliwość jest bezcenna. ELLI

Witam Wszystkich. Mam na imię Ewa. Nie wiem czy jestem tu najstarsza czy nie, ale też mam DS. Na razie czytam wszystkie wypowiedzi. Komentować i dzielić się wiedzą będę później.

ewapaw pisze:

Witam Wszystkich. Mam na imię Ewa. Nie wiem czy jestem tu najstarsza czy nie, ale też mam DS. Na razie czytam wszystkie wypowiedzi. Komentować i dzielić się wiedzą będę później.

Witaj Ewa i czekamy na Twoje wypowiedzi i Twoje doświadczenia Pozdrawiam.

Czesc wszystkim. Jestem Gosia, mam 24lata. Mysle, ze mam drzenie samoistne. Pierwszy objaw, ktory zapamietalam, wydarzyl sie jak mialam 16,5 lat. W najblizszym czasie napisze troche o sobie i o swoich drzeniach... Nigdy nie bylam z tym u zadnego lekarza. Ukrywalam to bardzo przed wszystkimi ludzmi, takze bliskimi. Bylam z tym sama. Niedawno postanowilam podzielic sie z tym z najblizszymi, a takze odezwac sie na Waszym forum, ktore odwiedzalam juz nie raz od paru lat. Do uslyszenia. Bardzo wszystkich pozdrawiam i przesylam duzo spokoju i szczescia :-)

Megi pisze:

Czesc wszystkim. Jestem Gosia, mam 24lata. :-)

Witam serdecznie i zachęcam do pisania

Witam. Mam na imię Robert mieszkam i studiuję w Rzeszowie. Mam 23 lata i od 4 lat borykam się z problemami rozpatrywanymi na tym forum. Ucieszyłem się niezmiernie na wieść o istnieniu takiej grupy. Nigdy nie miałem problemów z zawieraniem znajomości jednak zawsze istniała bariera, której nie byłem w stanie przekroczyć w relacjach z ludźmi. Mam nadzieję, że uda mi się odnaleźć tu ludzi którzy prawdziwie zrozumieją moją sytuację. Wierzę w to że strona wciąż aktywnie działa i zagląda tu ktoś więcej niż administrator Czy ktoś z pośród Was pochodzi z Podkarpacia? Pozdrawiam.

Witaj Robercie My rozumiemy Twój problem. Na pewno znajdziesz tu ludzi, z którymi będziesz mógł porozmawiać o swojej sytuacji. W końcu nikt tak dobrze nie zrozumie DSowca jak inny DSowiec

Cześć Może jakiegoś tłoku tu nie ma ale życie jest na forum.

Cieszę się że jednak ktoś tu zagląda, bardzo raduje mnie możliwość podzielenia się z kimś swoimi spostrzeżeniami dotyczącymi naszego problemu. Nie wiem czy to miejsce jest odpowiednie do pisania takich treści ale mam do Was pytanie, jak radzicie sobie z ludźmi, którzy Was otaczają, z ich reakcjami na wieść o chorobie i jaki wpływ na Wasze życie uczuciowe ma choroba? Z autopsji wiem, że ludzie różnie reagują. W życiu byłem w kilku związkach lecz zawsze kończyło się to ze względu na chorobę. Czy to strach partnerki, czy namowa "życzliwych" rodziców, jestem urodzonym optymistą dlatego też w pewnym momencie stwierdziłem iż widocznie tak ma być piszę to wszystko dlatego iż jestem ciekaw Waszych opinii, być może któreś z Was ma podobnie dzięki i pozdrawiam.

Niestety wiekszość osoób nie jest świadoma że jest to choroba i wiarze to z alkoholem wiec komentarze" musisz sie apis bo ci łapy lataja" to standard. Trzeba uswiadamiac i tyle.