Forum osób chorujących…

Jeżeli chodzi o ludzi, którzy mnie otaczają (rodzina, przyjaciele, znajomi, wykładowcy na uczelni) - oni wszyscy to rozumieją, oczywiście jak się dokładnie wytłumaczy o co chodzi, i nikt nie komentuje ani nie zwraca uwagi na moje drżenie. Z życiem uczuciowym mam podobnie jak Ty
Ps. Co studiujesz? Pytam z ciekawości

Bardzo cieszy mnie wasza aktywność, doceniam to, że dzielicie się ze mną swoimi spostrzeżeniami. Edyto, dziękuję za wyczerpującą odpowiedź. Studiuję ekonomię na Uniwersytecie Rzeszowskim. Czy mogłabyś powiedzieć coś o sobie ?

cześć Robert! ja jestem z Podkarpacia i pamiętam dobrze jak cieszyło mnie gdy odnalazłam to forum gdy zaczęła się moja przygoda z lekarzami, badaniami i w ogóle z diagnozowaniem drżenia, było to ponad 3 lata temu w okolicy moich 30 urodzin, od tego czasu zażywam propranolol, który na mnie działa! był to w pewien sposób przełom w moim życiu, bardzo się uspokoiłam, łatwiej mi podejmować działania zwłaszcza te związane z kontaktami z innymi ludźmi. ostatnio podczas ważnego dla mnie egzaminu sama nie mogłam nadziwić się z jakim spokojem, opanowaniem i pewnością siebie do niego podeszłam. także Tobie i wszystkim nam tutaj życzę abyśmy potrafili cieszyć się z małych sukcesów, z każdego dnia, bo każdy dzień jest dla nas swoistym wyzwaniem. ja jak mam gorszy dzień to zaglądam tutaj. pociesza mnie świadomość że jest nas więcej. życzę wszystkim dużo siły i optymizmu na każdy dzień

Witam wszystkich, których nie witałam. cieszy mnie że ktoś tu zagląda . Fajnie by było gdybyśmy pisali nie tylko o chorobie ale ogólnie o życiu o tych aspektach wesołych a może i tych mniej wesołych. Chętniej by się tu zaglądalo.

Kończę w tym roku 22 lata. Drżenie samoistne zniszczyło mi każdy, nawet najmniejszy aspekt mojego życia.

Edyto napisałem ci prywatną wiadomość jak będziesz mogła to odpisz

Brzmisz dokładnie tak jak ja kilka lat temu. Leków nie biorę, drżę jak zwykle, ale nieco zmieniłam (a przynajmniej się staram) podejście do problemu. Bo to paskudny PROBLEM. Ale życie ma się tylko jedno, więc trzeba zrobić wszystko żeby wyciągnąć z niego jak najwięcej dobrych rzeczy Głowa do góry!

A tak by the way, mam na imię Daria i miło mi poznać was wszystkich. Przynajmniej tutaj nie czuję się jak dziwoląg

hej, z tej strony Alina ze Swarzędza, mam 22 lata

Cześć Alina, miło widzieć że ktoś tu się pojawia

A ja też ze swarzędza a właściwie teraz mieszkam w Zalasewie

Witam sąsiadkę

Witajcie młodzieży Mnie też tu dawno nie było. Pozdrawiam zatem wszystkich.

Witam wszystkich Ds-owców ;-)
Mam na imię Kasia, mam 34 lata
Przez ostatnie 7 lat z różnymi efektami diagnozowano u mnie nerwicę lękową. Tylko ciągle problem trzęsiawki był nie do rozwiązania??? Oj ile ja się na tłumaczyłam, i ciągle słyszałam to samo: "podamy nowy lek, to powinno pomóc" ... tak, aha Tak bardzo się cieszę, że znalazłam to forum, czytam je już drugi dzień. Moja trzęsiawka, to najprawdopodobniej jest DS, wszystkie objawy mi pasują ;-) Tym razem pójdę do neurologa i zobaczę co on powie. Matko! aż mi lżej na serduchu, że znalazłam społeczność ludzi, którzy doświadczają tego co ja. Pozdrawiam ciepło.

Zapraszam do grupy FB Ja tam jestem i nie tylko i oczywiście witam serdecznie https://www.facebook.com/groups/1599984320245288/
Pozdrawiam w ten wiosenny dzień

Proponuję wszystkim, przenieść się na FS, wygodniej będzie dyskutować. ZAPRASZAM

Witam wszystkich! Mam 58 lat i dopiero od niedawna wiem co znaczy moja trzęsiawka. Ukrywałam to przez tyle lat. Zaskoczyło mnie, że moi współtowarzysze w wiekszości są w tak młodym wieku. Pozdrawiam

Witam serdecznie i zapraszamy na FB

Witajcie Jestem Ania, mam 22 lata i drżę od paru lat Fajnie, że jest taka grupa, bo nikt tak nas nie zrozumie jak my sami:/
Moja historia jest taka, że rok temu poszłam ze swoją przypadłością do lekarza rodzinnego. Dostałam propranolol 40 dwa razy dziennie. Trochę się wyciszyłam, jednak po tym leku czułam się słaba i zaczęłam brać go okazyjnie, jak była potrzeba, bo np. wiedziałam, że będę drżeć. Dostałam również skierowanie do neurologa. Wybrałam się do niego dopiero w styczniu tego roku. Dostałam atarax - lek uspokajający. Jeden miesiąc, kolejny miesiąc mijał a ja nadal drżałam. Może byłam spokojniejsza, ale na moje ręce mi nie pomogło. Miesiąc temu dostałam lek - Nironovo. Czytam ulotkę, a to lek na parkinsona. Niestety on też moich drżeń nie rusza... Nie wiem czy iść jeszcze do tego neurologa, bo jakoś straciłam do niego zaufanie... Usłyszałam parę opinii na jego temat i mam wątpliwości co do jego kompetencji. Zastanawiam się czy wybrać się gdzieś prywatnie teraz, żeby mi potwierdził diagnozę. Mi się wszystko zgadza, moja pani doktor rodzinna też to sugerowała mi na tamtej wizycie, ale neurolog na to nic.
Chciałabym się teraz trochę opanować z tym drżeniem, bo kończę studia na kierunku pielęgniarstwo... Wiem, wiem, co za zawód sobie wybrałam Ale jak go wybierałam nie byłam świadoma swojej choroby. Mam jeszcze propranolol i nie wiem czy nie odstawić tego leku na parkinsona i nie zacząć brać znowu propranololu. Może efekty uboczne ustąpią po jakimś czasie jego stosowania.

Witaj Aniu Na Twoim miejscu wybrałabym się prywatnie do lekarza aby potwierdzić diagnozę. Ja byłam u kilku lekarzy i każdy sugerował co innego. Dopiero niedawno trafiłam do odpowiedniego człowieka, który zna się na naszej chorobie. A co do kierunku studiów to nieważne czy drżysz czy nie, ważne żebyś robiła to co kochasz (no może nie powinnaś robić zastrzyków ) Powodzenia!

Spróbuje jakoś przetrwać w tym zawodzie mimo wszystko A na zastrzyki nikt nie narzekał Tylko jak widzą drżenie to się pytają czy to pierwszy raz hehe Najgorzej jest jak ktoś obserwuje i mnie ocenia, nie chodzi o pacjentów, ale np. nauczycielka zawodu. A jak idę sama to jest okej. i jak robię coś co wiem, że potrafię robić dobrze - np. mierzenie glukozy, co mimo wszystko wymaga precyzji ruchu, to też jest dobrze.

Witajcie! Co sie dzieje, że tak mało nas na tym forum? Czyżby wszyscy wyzdrowieli?