Forum osób chorujących…

A ja po prostu oddzielam pracę od życia towarzyskiego

Mimo wszystko nie zgodzę się z opinią, że praca pedagoga to dobry pomysl-przeszlam ten krytyczny moment kiedy wszyscy Ci patrza na rece a Ty piszesz w dzienniku, na tablicy-dramat

"Mimo wszystko nie zgodzę się z opinią, że praca pedagoga to dobry pomysl-przeszlam ten krytyczny moment kiedy wszyscy Ci patrza na rece a Ty piszesz w dzienniku, na tablicy-dramat"

Zgadzam się. Ja też co nieco przeszłam i dlatego w tym zawodzie nie zamierzam już szukać pracy.

Ja wam moge napisać z mojego doświadczenia: byłem doradca klienta i jakoś nie miałem problemów, klienci nie docinali głupimi tekstami. Teraz sprzedaje bezpośrednio produkty, prowadze swój sklep internetowy i jakoś leci. Nie ma co sie ograniczać i co najważniejsze odpowiendnie nastawienie

Ja myślę że wiele też robi wypalenie zawodowe w tym do czego się nadajemy i w czym się widzimy. Ja chyba widziałabym sie w roli pedagoga natomiast mam już ogromną alergię na pracę urzędnika i wszelkie papierki. A wszystko przez to, że jak zaczynałam chorować byłam zawalona robotą. Ktoś mi obiecał że mnie odciąży jak nie dam rady ale tego nie zrobił tylko spytał kogo ma mi dać. Efekt był taki że rozchorowałam sie na dobre i tak już zostało, od czasu do czasu choroba daje o sobie znać mniej lub bardziej. A siedzenie ... mnie unieruchamia. Muszę się ruszać więc już nie widzę się w pracy biurowej.

To ja Wam powiem coś ciekawego. Ubiegałam się o pracę w piątek. Wszystko fajnie, konkurencja jak wiadomo choć nie tak wielka. Na rozmowie dowiedziałam się - że jestem ambitna i niestety nie podziałało to na moją korzyść. Usłyszawszy te słowa już wiedziałam, że pracy nie dostanę. Ale dowiedziałam się jednego, nigdy więcej do tej instytucji nie złożę cv - bo to był najlepszy moment by tam się dostać. Skoro przez ambicje przegrałam... to teraz wypada schować wykształcenie do szuflady, zapomnieć, że dużo się potrafi i spróbować znaleźć pracę poniżej kwalifikacji. Problem tkwi jednak w tym ... że by zostać sprzątaczką trzeba mieć co najmniej umiarkowany stopień niepełnosprawności, nie wspomnę o znacznym. Co mi po ambicji, skoro bez męża zdechłabym z głodu. A dzieci też jeszcze trzeba utrzymać. Zatem... stoję przed dylematem...robić dalej swoje za marne lub żadne pieniądze, czy usiąść i normalnie nic nie robić (bo aż się odechciewa robić cokolwiek). No to sobie pomarudziłam dzisiaj. Jest mi źle, smutno, jestem zdegustowana,zażenowana i daleka od ambitnych celów. Tylko co robić by zarobić.

Chirurg stomatolog juz widzę minę moich pacjentów aaaaaaaaa! wyobraznia mnie poniosła. Fakt, gdy zaczynają się precyzyjne prace lepiej by nikt mi nie zarkal na dłonie

Ale gdyby zostać np. takim operatorem młota pneumatycznego, to by było w sam raz

P.S. Aniu, trzymam za Ciebie kciuki, nie smutaj

Już się pozbierałam , bo przecież nic się nie poradzi na rzeczywistość. Powiem szczerze, że zaszyłabym się w jakiejś puszczy i wyciszyła. Nasze życie to jeden wielki chaos. Co za czasy przyszły.Wieczna gonitwa i wyścig szczurów. Okropnie.

Dlatego ja się wyciszam regularnie. Choćby na spacerze z psami, czy słuchając muzyki relaksacyjnej, której w Internecie pełno...

W mieście trudno się wyciszyć, tym bardziej, że pod nami uciążliwy remont - dobrze że "pod" a nie "nad"

Ja właśnie zaczynam nowy etap w pracy, trudniejszy ale ciekawszy ... ciekawe więc jak mi pójdzie. Trzymajcie kciuki. Moja praca jest typu pedagogicznego jednak nie nazywa się pedagog. Uświadomiłam sobie, że właściwie ona mnie cieszy i nic więcej póki co mi nie potrzeba.

Aniu trzymam za Ciebie kciuki i daj znać jak Ci poszło Ja studiuje pedagogikę specjalną z logopedią. Codziennie się zastanawiam jak ja będę tym biednym dzieciom grzebać szpatułką w buźkach, ale zamierzam chwycić byka za rogi i się nie poddawać. Już raz przez ds zrezygnowałam ze swojej pasji. Chodziłam do szkoły muzycznej i uczyłam się gry na fortepianie, udało mi sie ukończyć tylko I stopień i o kontynuacji nauki nie było mowy - wiadomo nie trafiałam w klawisze. Studia zamierzam ukończyc i pracować w zawodzie

I tego się trzymaj Kropeczko... Niezwykle wazne jest by odnaleźć w życiu pasję i jej się trzymać, wówczas może być całkiem miło.

A ja pracuje na kasie. Często widzę miny ludzi, gdy ręce ślizgają mi się po klawiszach, zwłaszcza, gdy się śpieszę,albo podaję pieniądze ale to nie jest mój problem tylko ich. Nie wyobrażam sobie zamknięcia się w domu i rozpaczania "nie wyjdę do ludzi,bo ręce mi się trzęsą", owszem, przechodziłam ten etap (jak wszyscy pewnie tutaj), ale jestem już za. Wychodzę z założenia,że jak się komuś nie podoba, to może pocałować mnie w d...