Forum osób chorujących…

Witam wszystkich
Ciesze się że trafiłem tutaj, nie wiedziałem że jest takie forum. Czytając wasze przypadki dokładnie wiem o czym piszecie i jakie uczucia wam w tych sytuacjach towarzyszą.

A mam pytanie, jest ktoś może z wielkopolski? Oborniki, Poznan te rejony?

Michał

Swarzędz się kłania Pozdrawiam.

Milo mi poznać ja dokładnie Oborniki I jak już pisałem Michał jestem, mam 23 lata

A ja Dagmara i mam trochę więcej bo 36 lat Witam na forum. JAk co to pytaj, chętnie odpowiem

A miło poznać o te pare lat nie chodzi generalnie te forum robi wrażenie troche martwego, mało tutaj ludzi, ale duzo ciekawych rzeczy idzie wyczytać

A szkoda szkoda bo pewnie i fajni ludzie do tego. A w końcu nie tylko o chorobie trzeba pisać. Dla mnie nie myślenie o chorobie to nie sposób im częściej o niej mówię tym mniej wstydliwa dla mnie się staje. Ucze się mówić o niej.

Dzięki Michał, że troche forum rozruszałeś. Wiecie, ja o chorobie calkiem zapomniałem. Trzeba iść do przodu Pozdrawiam forumowiczów

To prawda, wszyscy coś tam robimy Michale, wskakujemy w forum gdy coś ktoś napisze, lub kiedy coś nam się przytrafi, wówczas pewne jak w banku, że ktoś sie odezwie...ale fakt, nie rozmawiamy o niczym pewnie dlatego, że staramy się żyć pełnią życia. Jak wiesz komputer uzależnia a my nie chcemy sie zamykać w necie który odcina w dużej mierze od rzeczywistości. Choć jest to dobre miejsce bo nie widać naszych niedomóg. Ale jesli ktoś ma problem z chorobą pewnie więcej czasu poświęca na róznego rodzaju fora. Na nas możesz liczyć zawsze kiedy tylko bedziesz potrzebował. A ja jestem z łódzkiego.

Ja nei mam problemu jako tako, nigdy tego nie leczyłem Pamiętam jak w zerówce wezwali rodziców do szkoły bo myśleli że jestem bity aaahahaha

Choroba jest w głowie, zauwazyłem że im pewniej się czuję tym mniejszy to wpływ na moję życie i tyle. Miło waswszystkich poznać !

Ja czasem nie widzę tego że drżą. nawet czasem jak jestem podekscytowana, uradowana i szczęśliwa też drżą.

Miło nam Ciebie poznać taki świeży powiew optymizmu

Właśnie, bardzo miło.

Ej chcoiaz najbardziej mnie to bawi gdy znajomi mi pakują prezenty gdy drża łapki nie da ie tego tak po prostu rozpakować złośliwe chuje z nich ale jest komicznie, ostatnio zrobili mi torta z kremem i galaretka, musialem go kroic i rozdac ej zawsze sie zastanawialem jakby wygladal moj slub, przeciez ja nie nałożę jej tej obrączki, prędzej ją zgubie

No to fakt ale spoko jak się bardzo postarasz to sprawdzisz jak to z tymi obrączkami. Fajnie że masz przyjaciół, którzy z choroby robią sobie żarty. W końcu czasem najlepiej podejść do tego z humorem i usmiechem. BYle tak dalej.

Jak czytam właśnie takie historie to aż się usmiecham do monitora, że są ludzie, którzy żyją normalnie i sama zaczynam mysleć że tak mozna i jakoś tak mi fajniej na serduszku. Zrobię wszystko aby choroba poszła w dal ale wiedząc że chorzy na DS są lekarzami,są ludzimi odnoszącymi sukcesy to nabieram nadzieji że ja też mogę i to daje mi forum. Nadzieję że ja mogę bo skoro innym się cos udalo to mi też a jeśli komuś przeszkadza to jego problem, nie mój mam dużo do zaoferowania innym Pozdrawiam i przesyłam wszystkim słoneczne uśmiechy

Odnoszę wrażenie że nie akceptujesz tego jaka jesteś. Przestań myśleć o tym jak o wadzie. Nie rózniesz się niczym innym od pozostałych ludzi, ba! Wyobraź sobie ze możesz byc nawet bardziej wartosciową osobą jak ci dookoła. Naucz sie z tym zyc, albo to cos ci odbierze zycie, w sensie wszystkich fajnych wspomnien, dobrych wrazen. Ja to mam, pozostali tutaj tez to mają, nie zmienisz tego.

Nie zmienie choć chyba nigdy nie szukałam rozwiązania tego problemu. Chyba tak na prawdę mam większe problemy niż drżenie. Ale tu już się zaczynają zwierzenia do poduchy więc kończę. Muszę zmienić swoje życie a to nie takie proste.

Zmiany nigdy nie są proste. Chociaz to tak jak z pracą, zmieniasz prace, ludzie patrzą na ciebie dziwnie, musisz sie wtopić w ten tryb a pozniej jest juz spoko i tak samo jest ze wszystkim czasami zmiany to fajna sprawa

Zmiana to dla mnie wyzwanie, lubię wyzwania. Ale pewnie mimo wszystko Nam z drżącymi łapami jest trudniej. Nie ma co się oszukiwać ludzie zwracają uwagę na te łapki latające. Jestem jaka jestem ale nie ukrywajmy gdyby nie choroba była bym bardziej otwarta i często bardziej uśmiechnięta.

Zmiany bywają dobre, nawet bardzo czasami. Znajdz zatem Dagusiu jakiegoś pozytywa z tej swojej zmiany.

Jestem w trakcie zmian i w trakcie poszukiwania pracy więc sami rozumiecie jak znajdę pracę na pewno będzie lepiej, piersze chile w nowej pracy są trudne ale potem każdy się przyzwyczaja że łapki latają i juz jest ok szybko okazuje się komu to przeszkadza a komu nie.

Hej wszystkim. Cieszę się, że trafiłam na ten wątek. Podpowiecie, gdzie stacjonarnie na terenie Wielkopolski kupię

TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA

do wnętrz?