Forum osób chorujących…

Witam,

od jakiegoś czasu zaglądam na stronę forum i postanowiłam się w końcu zarejestrować.
Tak jak i Wy mam podobny problem dotyczący drżenia rąk i głowy. Początki choroby były już zauważalne
w szkole podstawowej. Teraz ( 28 lat) choroba postępuje- drżenia pojawiają się coraz częściej i są coraz bardziej intensywne.

Witam wszystkich i pozdrawiam!!

Witaj!

To dobre miejsce na rozmowę o drżeniu, wszyscy miewamy lepsze i gorsze dni. Nasze forum powolutku się rozwija, ponieważ choroba jest bagatelizowana przez lekarzy. Bo osoby zdiagnozowane bagatelizuje się jako mniej chore. Może trochę w tym racji ale nikt nie wie, jak bardzo choroba powoduje dyskomfort w życiu.
Ale staraj się nie chować choroby, bo im bardziej bedziesz ją ukrywać, tym trudniej bedzie żyć. Po prostu, kiedy zaczynasz drżeć... dodaj do niego odrobinę uśmiechu i powiedz, że to taka twoja uroda i już wszyscy przestaną to zauważać

Witaj Kermitka224 Również Cię pozdrawiam

Dziękuję za miłe słowa.
Oczywiście staram się jakoś dawać radę, ale czasami mam już wszystkiego dosyć. Jedna sytuacja z udziałem drżenia potrafi wszystko zaburzyć. Chciałabym wyjść za mąż, ale jak sobie pomyślę co mnie czeka w związku z tym, odkładam tą decyzję na później i nie wiem czy w ogóle się zdecyduję na ten krok. Czy ktoś z Was ma już to za sobą?

Kermitka224 przeważnie każdy kto ma ds, jeśli ma plan na małżeństwo to się go trzyma. Gdy ja wychodziłam za mąż nie miałam tego dylematu, ale miałam wątpliwości w związku z inną chorobą rodzinną. Ale jeżeli druga strona zdaje sobie sprawę z zagrożeń i decyduje się na nie, więc nie widzę problemu w ożenku. Ludzie dużo ciężej chorzy od nas pobierają się , bo bycie z drugim człowiekiem jest ważniejsze niż nasze drobne niedomagania.
Myślę Kermitko że akurat ds nie powinno być dla ciebie dylematem w wyjściu za mąż - jeśli kochasz.

Właśnie w tym przypadku DS ma duży wpływ na moją decyzję. Jestem przekonana do osoby, za którą chcę wyjść za mąż- nie mam żadnych wątpliwości.

Kermitko, pamiętaj, że nikt nie będzie czekał wiecznie. Nawet miłość może nie wytrzymać próby czasu, jeśli nie zostaną podjęte decyzje ją pieczętujące. Rodzina i dzieci to jest cel bycia razem. A nie ds lub jego brak.

Ja rozumiem, ale choroba mnie zdominowała i teraz każdy mój krok, czy decyzja jest uzależniona od niej. Myślę, że to też wynika z mojej słabej psychiki.
Może niektórzy mają takie podejście, że nie przejmują się tym i idą dalej, ja tak nie potrafię.
Chciałabym to zmienić i nie myśleć o niej, ale jakoś bezskutecznie.
Zdaję sobie sprawę z tego że nie podejmując odpowiednich decyzji i kroków może się to skończyć przerwaniem związku czy znajomości. Chyba już się poddałam....

Kermitka224, każdy ma okres doła, ale potem trzeba sie zebrać do kupy. Walcz o to.

Najszczersze życzenia.

Pięknych i radosnych nadchodzących Świąt Bożego Narodzenia,

Świąt spędzonych w rodzinnej atmosferze,

Świąt które, dadzą wam trochę radości i odpoczynku,

A co najważniejsze nadzieje na Nowy Rok,

Aby był dużo lepszy od obecnego.

Wzajemnie!

I ja przyłaczam się do życzeń Kermitki, dopiero dzis, ale lepiej późno niż wcale.

Witam wszystkich w nowym roku

Na wstępie chciałam zapytać co u Was słychać jakieś zmiany?
U mnie niestety bez większych zmian. Ostatnio mam jakieś słabsze dni i drżenie jest nasilone
Jak sobie radzicie na co dzień? Chodzi mi o dzień w pracy.
Nie wiem jak sobie poradzić z jedna sytuacją, a mianowicie podanie kawy dla gości szefa. Strasznie się wtedy trzęsę i nie mogę w rękach utrzymać filiżanki. Czekam na wasze sugestie i pozdrawiam .

Nie mam kochana pomysłu, skoro musisz podawać kawę gościom... ja tego nie robię, chyba że gości w domu przyjmuję, jeśli muszę to ktoś mi pomaga

Ja tez nie mam pomysłu na wyjście z tej sytuacji. Pracuje ze mną jeszcze koleżanka, którą proszę o pomoc. Najgorsze momenty są wtedy kiedy zostaję sama.