Forum osób chorujących…

U mnie niestety to widać od razu. Praktycznie zaraz po poznaniu jakiegoś nowego towarzystwa padają znane teksty jak alkoholik, delirka, ale od razu im tłumaczę wszystko co i jak. Tak jak gdzieś już pisałem często sam z tego żartuję i chociaż niektórym ciężko uwierzyć, że mam jakąś tam chorobe DS to jakoś się tym nie przejmuję :p

Ja 2 lata temu pracowałam w smażalni, niestety trzeciego dnia miałam ten gorszy dzień i bardzo drżały mi ręce. Szefowa oskarżyła mnie o to, że za dużo wypiłam poprzedniego dnia i straciłam pracę. Ta niewiedza ludzka na temat DS jest dla nas niekiedy bardzo krzywdząca. Od niedawna jestem w związku z fantastycznym chłopakiem i dużo myślałam nad tym jak mu powiedzieć o mojej chorobie. Dzisiaj wydrukowałam tekst o tym czym jest drżenie samoistne i zamierzam mu to po prostu dać do przeczytania, bo nie wiem jak inaczej mu to wytłumaczyć. Myślę, że trzeba uświadamiać społeczeństwo, że istnieje coś takiego jak drżenie samoistne.

Pracowałam jako nauczycielka przedszkola. Dokładnie ukrywałam moje przypadłości. Teraz jestem na emeryturze. Jeszcze nie potrafię mówić o mojej chorobie, która nasila się coraz bardziej. Nawet z mężem trudno mi rozmawiać na ten temat. Dobrze, że odkryłam to forum. Myślę, że bedzie mi łatwiej zyc.

A czy u Was w rodzinie ma ktoś problemy z drżeniem albo ogólnie z układem nerwowym ? Czasami jest mi ciężko, zwłaszcza jak chcę to ukryć, to wtedy jeszcze gorzej. Na pewno wysiłek ma na to duży wpływ, bo wtedy drżenie nasila się.

Nic mi nie wiadomo o takich przypadkach w rodzinie chyba ze to ukrywali. Jak pracuję fizycznie to potrafię ukryc drżenie, a np. siedząc u fryzjera telepie mnie jak diabli, a jeszcze to muszę ogladać w lustrze. Tam gdzie jest dużo ludzi zawsze siadam na końcu - jest lepiej. Nieraz sobie myslę ilu takich ludzi jak ja siedzi na końcu? Będąc w kosciele kilku juz zauważyłam.